Παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα Ακορντεόν
αρμονίου, πιάνου, φλογέρας,
τραγουδιού για νήπια και παιδιά,
θεωρίας της μουσικής,
μουσικής προπαιδείας,
Μορφολογίας και Ιστορίας της μουσικής,
Ειδικού Αρμονίας, Αντίστιξης, Φυγής
Βυζαντινής Μουσικής
με διαφοροποιημένη διδασκαλία
(και μέσω διαδικτύου/online)


Προετοιμασία εισαγωγής σε Μουσικά Σχολεία

Στείλτε το μήνυμα σας στη φόρμα επικοινωνίας





Καλή εβδομάδα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η σχέση μας με τον ήχο σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας; Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί συχνά και ακούγεται σχεδόν ποιητική: «Το αυτί αρχίζει να πεθαίνει τη στιγμή που γεννιόμαστε και είναι το τελευταίο όργανο που σταματά να λειτουργεί όταν πεθαίνουμε».

Όσο δραματικό κι αν ακούγεται, η επιστήμη έρχεται να επιβεβαιώσει τον πυρήνα αυτής της ιδέας.

Όταν ερχόμαστε στον κόσμο, τα αυτιά μας είναι εξοπλισμένα με έναν συγκεκριμένο αριθμό μικροσκοπικών αισθητηρίων κυττάρων (τα λεγόμενα τριχωτά κύτταρα) στον κοχλία. Αυτά είναι οι «μεταφραστές» μας: μετατρέπουν τις δονήσεις του αέρα στις μελωδίες, τους ρυθμούς και τις φωνές που αγαπάμε.

Σε αντίθεση με το δέρμα μας που επουλώνεται, αυτά τα κύτταρα δεν αναγεννώνται ποτέ. Από την πρώτη κιόλας μέρα της ζωής μας, κάθε δυνατός θόρυβος, κάθε συναυλία χωρίς προστασία, κάθε ώρα με τα ακουστικά στο τέρμα, φθείρει σταδιακά αυτό το απόθεμα. Με έναν τρόπο, η ακοή μας είναι σαν ένα βινύλιο που παίζει: όσο περισσότερο το ταλαιπωρούμε, τόσο πιο γρήγορα χάνει την καθαρότητά του.

Κι όμως, παρόλο που φθείρεται σε όλη μας τη ζωή, η ακοή αποδεικνύεται η πιο ανθεκτική μας αίσθηση. Σύμφωνα με έρευνες νευροεπιστημόνων (όπως αυτή του UBC The University of British Columbia), ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να ανταποκρίνεται στους ήχους ακόμη και τις τελευταίες ώρες της ζωής μας, όταν όλες οι άλλες αισθήσεις έχουν πλέον σβήσει και δεν υπάρχει καμία ορατή επαφή με το περιβάλλον.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ενώ ο εγκέφαλος καταγράφει τους ήχους, παραμένει άγνωστο αν το άτομο κατανοεί τα λόγια ή αναγνωρίζει τις φωνές των οικείων του.

Γνωρίζοντας ότι ο ήχος είναι το τελευταίο νήμα που μας συνδέει με αυτόν τον κόσμο, η μουσική αποκτά ξαφνικά τεράστια βαρύτητα. Δεν είναι πια απλώς «χαλί» στην καθημερινότητά μας, αλλά μια βαθιά, βιολογική ανάγκη


Δεν υπάρχουν σχόλια: