Η Βυζαντινή Μουσική πέρα από την ελληνική γλώσσα. Δεν μεταφράζεται. Ξαναγεννιέται.

Μέσα από το παρόν κείμενο επιχειρείται μια προσέγγιση της Βυζαντινής Μουσικής μέσα από την προσωπική και βιωματική κατανόηση μιας μουσικής παράδοσης που βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη. Αφετηρία αποτελεί η παρατήρηση ότι η Βυζαντινή Μουσική διατηρήθηκε και μεταδόθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσω της γραπτής σημειογραφικής παράδοσης, ενώ συνδέθηκε ιστορικά και λειτουργικά με την ελληνική γλώσσα. Οι απόπειρες απόδοσής της σε άλλες γλώσσες βασίζονται, κατά κανόνα, σε προσαρμογές ενός ήδη διαμορφωμένου ελληνικού μουσικού προτύπου.

Προτείνεται, επομένως, η προσέγγιση της Βυζαντινής Μουσικής υπό το πρίσμα της έννοιας της tabula rasa, δηλαδή με προσωρινή απομάκρυνση από προϋπάρχουσες αισθητικές και θεωρητικές προϋποθέσεις. Στόχος δεν είναι η απόρριψη της ιστορικής και θεωρητικής γνώσης, αλλά η δυνατότητα μιας εκ νέου πρόσληψης της μουσικής μέσα από την προσωπική εμπειρία, την ακοή και τις αισθήσεις του κάθε δέκτη. Υπό αυτή την έννοια, η απουσία προηγούμενης γνώσης δεν αντιμετωπίζεται ως έλλειμμα, αλλά ως δυνατότητα για μια νέα μορφή προσωπικής πρόσληψης και κατανόησης.

Η σκέψη αυτή συνδέεται με τις θεωρίες του John Locke σχετικά με την προέλευση της γνώσης και μπορεί να συσχετιστεί με σύγχρονα παραδείγματα από τη νευροεπιστήμη, όπως το Project Prakash, τα οποία αναδεικνύουν τον σημαντικό ρόλο της εγκεφαλικής πλαστικότητας και της εμπειρίας στη διαμόρφωση της αντίληψης. Στο πλαίσιο αυτό, η μουσική κατανόηση μπορεί να θεωρηθεί όχι ως ένα στατικό ή αποκλειστικά προκαθορισμένο σύστημα, αλλά ως μια διαδικασία που διαμορφώνεται δυναμικά μέσα από την αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το εκάστοτε γλωσσικό, πολιτισμικό και μουσικό περιβάλλον.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν, από αυτή την άποψη, παραδείγματα από την κορεατική εκκλησιαστική πράξη. Σε αρκετές περιπτώσεις, η συνήθης πρακτική της προσαρμογής βασίζεται στη διατήρηση της ελληνόφωνης μελωδικής δομής, ενώ η νέα γλώσσα καλείται να προσαρμοστεί σε ένα ήδη διαμορφωμένο μελωδικό πρότυπο. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διατηρεί αναγνωρίσιμα τα χαρακτηριστικά της βυζαντινής μουσικής για τον γνώστη της παράδοσης, ταυτόχρονα όμως ενδέχεται να δημιουργεί προβλήματα ως προς τη φυσικότητα, την καταληπτότητα και τη ρυθμική ενσωμάτωση της γλώσσας-στόχου. Ως αποτέλεσμα, η μουσική μπορεί να παραμένει αντιληπτή ως ένα «εξωτικό» ή εξωτερικά μεταφερόμενο στοιχείο, χωρίς να αφομοιώνεται πλήρως από το τοπικό γλωσσικό και πολιτισμικό περιβάλλον.

Υπό το πρίσμα της tabula rasa προτείνεται, συνεπώς, μια διαφορετική μεθοδολογική προσέγγιση: όχι η μηχανική μεταφορά μιας ήδη υπάρχουσας ελληνικής μελωδίας σε μια νέα γλώσσα, αλλά η εκ νέου σύνθεση μουσικού υλικού εμπνευσμένου από τη βυζαντινή παράδοση. Σε μια τέτοια διαδικασία, η γλώσσα-στόχος δεν αντιμετωπίζεται ως στοιχείο που πρέπει να προσαρμοστεί στη μουσική, αλλά ως βασικό δημιουργικό και δομικό στοιχείο της ίδιας της σύνθεσης. Η μελωδία, ο ρυθμός, η προσωδία, η συλλαβική δομή και η φυσική ροή της γλώσσας λαμβάνονται εξαρχής υπόψη, ώστε η μουσική να προκύπτει οργανικά μέσα από τη γλώσσα.

Με αυτή τη λογική, η βυζαντινή μουσική δεν αντιμετωπίζεται ως ένα σταθερό και αμετάβλητο μουσικό αντικείμενο που απλώς μεταφέρεται από τη μία γλώσσα στην άλλη, αλλά ως μια ζωντανή παράδοση, ικανή να γεννά νέες μουσικές μορφές μέσα σε διαφορετικά γλωσσικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Στην περίπτωση της κορεατικής εκκλησιαστικής πράξης, μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να συμβάλει στην ουσιαστικότερη ενσωμάτωση της ορθόδοξης λατρείας στην κορεατική γλώσσα, όχι μέσω της απλής προσαρμογής της γλώσσας σε ένα ξένο μουσικό πρότυπο, αλλά μέσω μιας δημιουργικής συνάντησης μουσικής, λόγου και πολιτισμού.

Συμπερασματικά, η Βυζαντινή Μουσική μπορεί και, υπό την έννοια αυτή, οφείλει να «μιλά» σε κάθε γλώσσα, όχι ως ένα επιβαλλόμενο και αμετάβλητο πρότυπο, αλλά ως μια ζωντανή και εξελισσόμενη παράδοση. Η ουσιαστική μετάδοσή της σε ένα νέο γλωσσικό περιβάλλον δεν προϋποθέτει κατ’ ανάγκην την αναπαραγωγή της ίδιας μελωδικής μορφής, αλλά τη διατήρηση των βαθύτερων αισθητικών, λειτουργικών και μουσικών αρχών της, μέσα από μια δημιουργική διαδικασία επανερμηνείας.

Ιδιαίτερα Μαθήματα Μουσικής

 

🎶 Νέα μουσική χρονιά – Μαθήματα μουσικής από τον Σεπτέμβριο! 🎶

Με μεγάλη χαρά ανακοινώνω την έναρξη των μαθημάτων μουσικής από τον Σεπτέμβριο!

Μέσα από τη μουσική μπορούμε να εκφραστούμε, να δημιουργήσουμε, να ανακαλύψουμε τις δυνατότητές μας και, πάνω απ’ όλα, να χαρούμε τη διαδικασία της μάθησης. 🎵

Παραδίδονται μαθήματα:

Ακορντεόν, Πιάνο, Αρμόνιο, Φωνητική, Βυζαντινή Μουσική, Θεωρία της Μουσικής

Τα μαθήματα πραγματοποιούνται δια ζώσης αλλά και διαδικτυακά (online), δίνοντας τη δυνατότητα σε μαθητές από διαφορετικές περιοχές να συμμετέχουν και να γνωρίσουν τον όμορφο κόσμο της μουσικής.

Η διδασκαλία προσαρμόζεται στις ανάγκες, την ηλικία, το επίπεδο και τον προσωπικό ρυθμό κάθε μαθητή, με στόχο η μουσική εκπαίδευση να είναι μια δημιουργική, ευχάριστη και ουσιαστική εμπειρία.

Η εκπαιδευτική μου προσέγγιση εμπλουτίζεται από τις σπουδές και την κατάρτισή μου στην Ειδική Αγωγή, το Coaching, την Οικοθεραπεία και τη Δεκτική Μουσικοθεραπεία, με ιδιαίτερη έμφαση στον άνθρωπο και στις μοναδικές του ανάγκες.

✨ Είτε κάνεις τα πρώτα σου βήματα στη μουσική είτε θέλεις να εξελίξεις τις γνώσεις και τις δεξιότητές σου, θα χαρώ να ταξιδέψουμε μαζί στον υπέροχο κόσμο της μουσικής!

📩 Για πληροφορίες και εγγραφές για τη νέα σχολική χρονιά, επικοινωνήστε μαζί μου μέσω της φόρμας επικοινωνίας του blog.

🎵 Η μουσική δεν είναι μόνο μάθημα. Είναι έκφραση, επικοινωνία και ταξίδι. 🎵

La vita e bella

 

La vita e bella

 

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι! Καθώς πλησιάζουμε προς τον Δεκαπενταύγουστο, ήρθε η ώρα να κλείσουμε για λίγο τις οθόνες, να σταματήσουμε για λίγο τους γρήγορους ρυθμούς, να αφιερώσουμε χρόνο στον εαυτό μας και στους δικούς μας ανθρώπους. Η ζωή είναι ωραία όταν τη ζούμε με αγάπη, ελπίδα και θετική σκέψη. 

*σε λίγες μέρες θα μοιραστώ μαζί σας και την παρτιτούρα του κομματιού.

Μουσικό Χωριό

www.music-village.gr/workshops/ 

Beethoven - 32 Variations in C minor - Vasyl Bendas

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι! Θα ήθελα σήμερα να μιλήσουμε για το μουσικό έργο. Ένα μουσικό έργο μπορεί να θεωρηθεί ως μια οργανωμένη σειρά ήχων που μεταφέρει νόημα μέσα στον χρόνο. Η μουσική δεν υπάρχει σαν αντικείμενο που μπορούμε να δούμε ολόκληρο με μια ματιά. Υπάρχει μόνο καθώς εξελίσσεται μέσα στη συνείδησή μας. Αυτό που ο φιλόσοφος Bergson ονομάζει «διάρκεια» (durée), δηλαδή ο εσωτερικός, βιωμένος χρόνος, είναι ο φυσικός χώρος ύπαρξης της μουσικής. Είναι σημαντικό να δούμε πως λειτουργεί η συνείδηση όταν ακούμε μουσική.

 Καθώς ακούμε μουσική, η συνείδησή μας λειτουργεί ταυτόχρονα με πολλούς τρόπους:

 - θυμάται αυτά που ακούστηκαν πριν,

- κρατά ζωντανά όσα μόλις ακούστηκαν,

-  περιμένει αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν,

- σχηματίζει προσδοκίες για τη συνέχεια.

Έτσι κάθε ήχος αποκτά νόημα από τη σχέση του με τους προηγούμενους και τους επόμενους. Η μουσική προχωρά βέβαια από την αρχή προς το τέλος. Όμως ο ακροατής δεν ακούει μόνο αυτό που συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή. Κάθε νέος ήχος τον κάνει να ξανασκεφτεί όσα άκουσε πριν και να φανταστεί όσα θα έρθουν μετά. Γι' αυτό, ενώ η μουσική κυλά προς μία κατεύθυνση, η συνείδηση κινείται συνεχώς και προς τα πίσω και προς τα μπροστά.

Ο χρόνος που μετρά το ρολόι δεν είναι ο ίδιος με τον χρόνο που βιώνουμε ακούγοντας μουσική. Δύο μουσικά αποσπάσματα μπορεί να έχουν την ίδια διάρκεια σε λεπτά, αλλά να τα αισθανόμαστε τελείως διαφορετικά. Γι' αυτό η ουσιαστική πραγματικότητα της μουσικής δεν βρίσκεται στον εξωτερικό, μετρήσιμο χρόνο αλλά στον εσωτερικό χρόνο της εμπειρίας μας. Όταν ακούμε ένα έργο, συμμετέχουμε κατά κάποιον τρόπο στην ίδια ροή συνείδησης που ακολούθησε και ο συνθέτης όταν το δημιούργησε. Έτσι δημιουργείται ένας ιδιαίτερος δεσμός ανάμεσα στον συνθέτη και τον ακροατή.

 

Θα ήθελα να το αναλύσω λίγο ακόμα. Γιατί η μουσική υπάρχει μόνο στον εσωτερικό χρόνο; Για να σε βοηθήσω, θα ήθελα να σκεφτείς μια μελωδία. Αν ακούσεις μόνο μία νότα, δεν υπάρχει ακόμη μελωδία. Για να αναγνωρίσεις τη μελωδία πρέπει:

να θυμάσαι τις προηγούμενες νότες,

να ακούς την παρούσα,

να περιμένεις τις επόμενες.

Η μουσική υπάρχει ακριβώς μέσα σε αυτή τη σύνθεση:

μνήμη + παρόν + προσδοκία

'Έτσι, με αυτόν τον τρόπο  «Ο ακροατής συμμετέχει, οιονεί ταυτόχρονα στη ροή συνείδησης του συνθέτη.»

 

Δηλαδή όταν ακούμε μια σονάτα του Beethoven:

δεν ακούμε απλώς ήχους,

δεν ακούμε απλώς ένα ιστορικό αντικείμενο,

αλλά ακολουθούμε βήμα-βήμα τη μουσική σκέψη που διαμόρφωσε ο συνθέτης.

 

Ο Beethoven έζησε πριν από διακόσια χρόνια. Όμως, καθώς ακούμε το έργο του, η συνείδησή μας περνά από την ίδια αλληλουχία μουσικών γεγονότων που είχε οργανώσει ο ίδιος. Έτσι δημιουργείται μια μορφή συνάντησης πέρα από τον ιστορικό χρόνο.

Επειδή λοιπόν η μουσική δεν υπάρχει μέσα στον χρόνο του ρολογιού αλλά μέσα στον βιωμένο χρόνο της συνείδησης, ο ακροατής μπορεί να συμμετέχει στη μουσική σκέψη του συνθέτη και να συνδέεται μαζί του ακόμη και αιώνες μετά τον θάνατό του.

Γιορτή - σχολική χρονιά 2025-2026

 

Άλλη μια όμορφη μουσική χρονιά έφτασε στο τέλος της και η χθεσινή γιορτή ήταν η πιο γλυκιά ολοκλήρωση. Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλους τους μαθητές (μικρούς και μεγάλους) για την εμπιστοσύνη, την προσπάθεια, το χαμόγελο και την αγάπη που μοιραστήκαμε όλη τη χρονιά.

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ και στους γονείς και συντρόφους, για τη στήριξη, την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία τους καθώς συμβάλλουν σημαντικά να ανθίζει αυτή η αγάπη για τη μουσική.

Καλό καλοκαίρι. 

(και επειδή μία ομαδική φωτογραφία δεν καταφέραμε να βγάλουμε, να τι έκανε το AI για μας :-)   )

Τέλος, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις περιγραφές των κομματιών που έπαιξε η Όλγα και δεν καταφέραμε να ακούσουμε.

Πριν το χάραμα

( Μιλάει η Όλγα) Σε μία αφιερωματική συναυλία για τον Σταύρο Κουγιουμτζή που είχα πάει το 2005 στη Θεσσαλονίκη, λίγους μήνες μετά το θάνατό του, ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ανάμεσα στα τραγούδια, διάβαζε αποσπάσματα από ένα βιογραφικό βιβλίο που αφορούσε τον Κουγιουμτζή. Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι το τραγούδι "πριν το χάραμα" ήταν το αγαπημένο τραγούδι του Κουγιουμτζή. Ο ίδιος είχε  εξομολογηθεί, ότι αν ήταν εφικτό, θα αντάλλασσε  όλα του τα τραγούδια  για να έχει στη συνθετική του φαρέτρα αυτό το τραγούδι.

Πάρε με απόψε πάρε με

Το τραγούδι αυτό, εκτέλεσε για πρώτη φορά το 1990 ο Νίκος Ζιώγαλας (ο δημιουργός) και έξι χρόνια αργότερα το τραγούδησε η Γλυκερία. Είναι ένα τραγούδι που παντρεύει τον λαϊκό ήχο με την παράδοση. Όπως έχει εξομολογηθεί ο ίδιος, μελέτησε αρκετά ποίηση για να γράψει και να τελειοποιήσει τους στίχους. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα κομμάτι με έντονο ρομαντισμό και ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα.

Καλαματιανός χορός

 Η παρτιτούρα αντλήθηκε από την ιστοσελίδα https://vmrebetiko.gr/  (εικονικό μουσείο αρχείου Κουνάδη)

Καλαματιανός - Αντώνης Αμιράλης

 

Καλή εβδομάδα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Σήμερα, η ανάγκη για φυγή από την καθημερινότητα με οδήγησε σε γνώριμα, ζεστά μονοπάτια. Αυτός ο ιδιαίτερος, γεμάτος ψυχή ήχος της αρμόνικας, βυθισμένος μέσα στη θολή αρμονία και το παράσιτο των 78 στροφών, ήταν το δικό μου «εισιτήριο» για σήμερα. Οδηγός σε αυτό το νοητό ταξίδι, ο μεγάλος Αντώνης Αμιράλης  με τον ιστορικό «Καλαματιανό» του. Ο Αντώνης Αμιράλης (ή «Παπατζής») ήταν ένας από τους κορυφαίους δεξιοτέχνες της αρμόνικας, και η ηχογράφηση του «Καλαματιανού» στα τέλη της δεκαετίας του 1920 (μαζί με τον Δημήτρη Τσακίρη στην κιθάρα) αποτελεί πραγματικό μνημείο της ελληνικής δισκογραφίας των 78 στροφών. Ο «Καλαματιανός» του, είναι γεμάτος ζωντάνια και ιστορία. Είναι απίστευτο πώς λίγα λεπτά αρκούν για να μας μεταφέρουν στην ατμόσφαιρα ενός παραδοσιακού γλεντιού και να μας θυμίσουν ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή μέσα από τέτοια διαμάντια.

Τζαζ μουσική - Marc Berthoumieux TRIO

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Υπάρχουν μουσικές που απλώς ακούς και μουσικές που τις αισθάνεσαι. Η τζαζ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με απρόβλεπτους αυτοσχεδιασμούς, ζωντανό ρυθμό και βαθύ συναίσθημα, κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια του χρόνου και να παραμείνει μέχρι και σήμερα μία από τις πιο επιδραστικές μορφές μουσικής. Δεν είναι απλά ένα μουσικό είδος αλλά τρόπος έκφρασης. Γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στη Νέα Ορλεάνη. Συνδύασε αφρικανικούς ρυθμούς, μπλουζ και αυτοσχεδιασμό δημιουργώντας έναν ήχο γεμάτο ελευθερία και συναίσθημα. 

-Ήδη από το 1930, η Νέα Υόρκη καθιερώθηκε σαν το παγκόσμιο κέντρο της τζαζ, απλά και μόνο λόγω του τεράστιου αριθμού μουσικών υψηλού επιπέδου που εγκαταστάθηκαν εκεί. Ο πρακτικός λόγος γι' αυτή τη μαζική μετανάστευση ήταν το ότι οι σπουδαιότεροι καλλιτεχνικοί πράκτορες της Αμερικής είχαν τα κεντρικά τους γραφεία εκεί. Ήταν επίσης και η πόλη με τα μεγαλύτερα στούντιο ηχογράφησης και ραδιοφωνίας. Οι ίδιοι μουσικοί είχαν μια παροιμία "αν δεν είσαι μεγάλος στη Νέα Υόρκη, δεν είσαι πουθενά". Οι συγκρούσεις μεταξύ των τζάζμεν ήταν συνηθισμένες γι' αυτό και πολύ μουσικοί αποσύρονταν στην πατρίδα τους. Ποτέ ο ανταγωνισμός δεν υπήρξε διαφυλετικός. Οι μαύροι άκουγαν και χόρευαν με λευκές μπάντες και το αντίστροφο. Οι δύο μουσικές κοινότητες, των μαύρων και των λευκών, κινούνταν σε παράλληλες αλλά όχι τεμνόμενες πορείες σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Οι νεουρκέζοι, για να έρθουν σε επαφή με αυτή τη μουσική δεν είχαν παρά να επισκεφτούν ένα από τα αμέτρητα μπαρ ή καμπαρέ που υπήρχαν σε όλο το Χάρλεμ. (απόσπασμα απο το βιβλίο ιστορία της τζαζ του Τζων Τσίλτον)-

Άμα δείτε το φεγγάρι - Μίμης Πλέσσας - Λευτέρης Παπαδόπουλος

 

Άμα δείτε το φεγγάρι – beckon by beckon

Χρόνια πολλά ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Μοιράζομαι μαζί σας μία μαθητική παρτιτούρα (καθώς μου ζητήθηκε, και πως να χαλάσω χατίρι στους μαθητές μου) για να βάλουμε στην παρέα μας την αξεπέραστη και πιο επιδραστική ερμηνεύτρια του ελληνικού τραγουδιού Μαρινέλλα. 

Είναι ένα απλό και ευχάριστο κομμάτι για ακορντεόν και ηλεκτρικό μπάσο, ιδανικό για αρχάριους, το οποίο καταφέρνει να ενθαρρύνει τον συγχρονισμό των δύο μουσικών και την ακουστική αντίληψη.

Ευχαριστίες, με αφορμή την εκδήλωση "Που πορεύη, τέκνον;" με το γυναικείο ψαλτικό σύνολο Ουράνισμα

Με βαθιά συγκίνηση, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, πόσο ευγνώμων νιώθω που συμμετέχω στη γυναικεία βυζαντινή χορωδία «Ουράνισμα».Η εμπειρία αυτής της κοινής πορείας μέσα από την ψαλτική τέχνη δεν είναι μόνο μουσική· είναι προσευχή, έκφραση και σύνδεση με κάτι πολύ ανώτερο. Κάθε πρόβα, κάθε ύμνος, κάθε στιγμή είναι ένα δώρο για μένα.

Ευχαριστώ από καρδιάς τις συνοδοιπόρους μου για τη στήριξη και την έμπνευση και ιδιαιτέρως τον καθηγητή Γρηγόρη Αναστασίου, για την καθοδήγηση, τη γνώση και το ήθος που μας μεταδίδει.

 

Καλημέρα και χρόνια πολλά. Σήμερα, μέσα στη σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής, αυτός ο ύμνος φέρνει μια ήρεμη και φωτεινή διάσταση πίστης. Σε ελεύθερη απόδοση, ο πιστός ομολογεί πως ο Ιησούς είναι παρηγοριά και στήριγμα, μια εσωτερική, γαλήνια χαρά που δεν χάνεται. Ακόμα και μέσα στις δυσκολίες, τον καθοδηγεί και τον διαφυλάσσει, καθώς τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή τη σχέση.

Ω γλυκύ μου έαρ

  

Καλημέρα και χρόνια πολλά ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι.  Αν θελήσετε αυτές τις μέρες να παίξετε κάτι κατανυκτικό,  απλώς εμπιστευτείτε τη στιγμή της μελέτης σας και αφήστε τα δάχτυλά και την καρδιά σας να βρουν τις νότες. Αυτό που θα προκύψει θα είναι μία εκτέλεση αρκετά προσωπική και γεμάτη συναίσθημα.

Χρόνια πολλά ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Η Μεγάλη Εβδομάδα ξετυλίγει ποιητικά λόγια πόνου και λύτρωσης και καθηλώνει πιστούς αλλά και απλούς ακροατές. Οι ψαλμωδίες προτρέπουν τους ανθρώπους να αναστοχαστούν και να ενστερνιστούν την ταπεινότητα, σε έναν κόσμο που συχνά ξεχνά την σιωπή και την ουσία. Εγώ, θα προσπαθήσω να προσφέρω ένα μουσικό ψιθύρισμα για να συντροφεύσει αυτές τις κατανυκτικές ημέρες. 

 

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι και καλή εβδομάδα να έχουμε. Λέω να ξεκινήσουμε δυναμικά την εβδομάδα μας με αυτή https://www.marcberthoumieux.com/ την σπουδαία μπάντα. Και οι τρεις τους ανήκουν στους κορυφαίους μουσικούς παγκοσμίως, με διεθνείς συναυλίες στο ενεργητικό τους και φυσικά ο κάθε ένας ξεχωριστά κουβαλά την δική του μουσική παρακαταθήκη. Σας παραθέτω μία ολόκληρη συναυλία, διάρκειας λίγο παραπάνω από μία ώρα. Αυτή την εβδομάδα τους ακούω συνέχεια ιδίως αυτή τη μουσική τους συνάντηση με το κοινό. Κάθε τραγούδι είναι μία μοναδική εμπειρία. Εύχομαι να σας αρέσει, να σας εμπνεύσει και να σας γεμίσει  ενέργεια.

Κλαις - Σοφία Βέμπο

 

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι! Στο βίντεο αυτό, συναντάμε τη Σοφία Βέμπο σε μια ρομαντική στιγμή, ερμηνεύοντας ένα τραγούδι με έντονα ευρωπαϊκό χρώμα, μακριά από τα εμβατήρια και τα αρχοντορεμπέτικα με τα οποία ταυτίστηκε αργότερα. Ορμώμενη λοιπόν από τη σημερινή μου επιλογή,  υπενθυμίζω πως ένας καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να "χαρακτηρίζεται" και να ακολουθεί μόνο ένα είδος μουσικής, αλλά ότι προτάσσει η καρδιά του, αρκεί να είναι "επαγγελματίας" και να δουλεύει με πάθος.

city of stars

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Στο βίντεο που έχω αναρτήσει σήμερα ακούμε έναν θαυμάσιο καλλιτέχνη, δάσκαλο και youtuber. Ο Ronen μπορεί να αποφασίσει πως θα εργαστεί και τι μουσική θα επιλέξει να παίξει για κάθε περίσταση.  Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί ποιος ήταν ο ρόλος των μουσικών την εποχή του Μπαρόκ; Κατά την εποχή του ΄Μπαρόκ (περίπου 1600-1750), η κοινωνική θέση του μουσικού διαμορφώνεται από τις ανάγκες της εκκλησίας, της αυλής και της αστικής κοινωνίας καθώς η μουσική είναι στενά συνδεδεμένη με την πολιτική, θρησκευτική και κοινωνική ζωή. Θα χωρίσω λοιπόν τους μουσικούς σε τρεις κατηγορίες: 

1)στους μουσικούς της αυλής, όπου εργάζονταν για βασιλιάδες ή πρίγκιπες και θεωρούνταν υπάλληλοι της αυλής. Απολάμβαναν σχετικά καλό βιοτικό επίπεδο και σταθερό μισθό, αλλά ήταν δεσμευμένοι από τις ανάγκες της αυλής, την παραγωγή τελετών, γιορτών και θρησκευτικών λειτουργιών.

2)στους εκκλησιαστικού μουσικούς,  (οργανοπαίχτες, χορωδοί, συνθέτες) όπου υπηρετούσαν κυρίως το λειτουργικό πλαίσιο, έχοντας σταθερή θέση και μισθό αλλά περιορισμένη καλλιτεχνική ελευθερία καθώς έπρεπε να ακολουθούν τις οδηγίες της εκκλησίας. Η θέση τους ήταν σεβαστή λόγω του θρησκευτικού χαρακτήρα του έργου τους.

τέλος τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι έδιναν μαθήματα, συνέθεταν, εμφανίζονταν σε συναυλίες. Η θέση τους ήταν πιο αβέβαιη οικονομικά, αλλά διέθεταν μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία σε σύγκριση με αυλικούς και εκκλησιαστικούς μουσικούς.

Από τεχνίτης στην υπηρεσία της εξουσίας, ο μουσικός σήμερα, έγινε αυτόνομος δημιουργός και μπορεί να γνωστοποιήσει τη μουσική του παγκόσμια.

Beguine At The End...

Καλή χρονιά ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι! Εύχομαι να νιώθετε τη μουσική πάντα με την αθωότητα της πρώτης φοράς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η μουσική αποτελεί έναν ζωτικής σημασίας τρόπο έκφρασης για όλους τους ανθρώπους σε όλες τις κοινωνίες από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι αρχαίοι Έλληνες κατηγοριοποιούσαν τη μουσική ως υψηλή ενεργητική τέχνη. Ενέργεια του πνεύματος και του σώματος. Μας φορτίζει με λίγα λόγια. Παντού και πάντα wireless.