Καλαματιανός χορός

 Η παρτιτούρα αντλήθηκε από την ιστοσελίδα https://vmrebetiko.gr/  (εικονικό μουσείο αρχείου Κουνάδη)

Καλαματιανός - Αντώνης Αμιράλης

 

Καλή εβδομάδα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Σήμερα, η ανάγκη για φυγή από την καθημερινότητα με οδήγησε σε γνώριμα, ζεστά μονοπάτια. Αυτός ο ιδιαίτερος, γεμάτος ψυχή ήχος της αρμόνικας, βυθισμένος μέσα στη θολή αρμονία και το παράσιτο των 78 στροφών, ήταν το δικό μου «εισιτήριο» για σήμερα. Οδηγός σε αυτό το νοητό ταξίδι, ο μεγάλος Αντώνης Αμιράλης  με τον ιστορικό «Καλαματιανό» του. Ο Αντώνης Αμιράλης (ή «Παπατζής») ήταν ένας από τους κορυφαίους δεξιοτέχνες της αρμόνικας, και η ηχογράφηση του «Καλαματιανού» στα τέλη της δεκαετίας του 1920 (μαζί με τον Δημήτρη Τσακίρη στην κιθάρα) αποτελεί πραγματικό μνημείο της ελληνικής δισκογραφίας των 78 στροφών. Ο «Καλαματιανός» του, είναι γεμάτος ζωντάνια και ιστορία. Είναι απίστευτο πώς λίγα λεπτά αρκούν για να μας μεταφέρουν στην ατμόσφαιρα ενός παραδοσιακού γλεντιού και να μας θυμίσουν ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή μέσα από τέτοια διαμάντια.

Τζαζ μουσική - Marc Berthoumieux TRIO

Καλημέρα ακορντεονόφιλοι και μουσικόφιλοι. Υπάρχουν μουσικές που απλώς ακούς και μουσικές που τις αισθάνεσαι. Η τζαζ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με απρόβλεπτους αυτοσχεδιασμούς, ζωντανό ρυθμό και βαθύ συναίσθημα, κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια του χρόνου και να παραμείνει μέχρι και σήμερα μία από τις πιο επιδραστικές μορφές μουσικής. Δεν είναι απλά ένα μουσικό είδος αλλά τρόπος έκφρασης. Γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στη Νέα Ορλεάνη. Συνδύασε αφρικανικούς ρυθμούς, μπλουζ και αυτοσχεδιασμό δημιουργώντας έναν ήχο γεμάτο ελευθερία και συναίσθημα. 

-Ήδη από το 1930, η Νέα Υόρκη καθιερώθηκε σαν το παγκόσμιο κέντρο της τζαζ, απλά και μόνο λόγω του τεράστιου αριθμού μουσικών υψηλού επιπέδου που εγκαταστάθηκαν εκεί. Ο πρακτικός λόγος γι' αυτή τη μαζική μετανάστευση ήταν το ότι οι σπουδαιότεροι καλλιτεχνικοί πράκτορες της Αμερικής είχαν τα κεντρικά τους γραφεία εκεί. Ήταν επίσης και η πόλη με τα μεγαλύτερα στούντιο ηχογράφησης και ραδιοφωνίας. Οι ίδιοι μουσικοί είχαν μια παροιμία "αν δεν είσαι μεγάλος στη Νέα Υόρκη, δεν είσαι πουθενά". Οι συγκρούσεις μεταξύ των τζάζμεν ήταν συνηθισμένες γι' αυτό και πολύ μουσικοί αποσύρονταν στην πατρίδα τους. Ποτέ ο ανταγωνισμός δεν υπήρξε διαφυλετικός. Οι μαύροι άκουγαν και χόρευαν με λευκές μπάντες και το αντίστροφο. Οι δύο μουσικές κοινότητες, των μαύρων και των λευκών, κινούνταν σε παράλληλες αλλά όχι τεμνόμενες πορείες σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Οι νεουρκέζοι, για να έρθουν σε επαφή με αυτή τη μουσική δεν είχαν παρά να επισκεφτούν ένα από τα αμέτρητα μπαρ ή καμπαρέ που υπήρχαν σε όλο το Χάρλεμ. (απόσπασμα απο το βιβλίο ιστορία της τζαζ του Τζων Τσίλτον)-