
Καλημέρα και χρόνια πολλά στις μανούλες
Γεώργιος Βιζυηνός: Η μητέρα
Πώς να πειράξω τη μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί, που
όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;
Πώς ν' αρνηθώ ή ν ' αναβάλω ό,τι ορίζει κι απαιτεί, αφού στη
γη δεν έχω άλλο κανένα φίλο σαν αυτή;
Αυτή στα στήθη τα γλυκά της με είχε βρέφος απαλό, με
κάθιζε στα γόνατά της και μ' έμαθε να ομιλώ.
Αυτή με τρέφει και με
ντύνει όλο το χρόνο που γυρνά, και δίπλα στη μικρή μου κλίνη, σαν αρρωστήσω
ξαγρυπνά.
Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω φιλά να γειάνει την πληγή. Αυτή,
τι πρέπει να αφήσω και τι να κάμω μ'΄οδηγεί.
Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί, που όλη
νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;
Отжиг на домре и баяне. Ирландские танцы
ΚαΛό ΜΗνΑ

Η Πρωτομαγιά
Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:
Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη
ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας
οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά
και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα
ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα
τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες
λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες
Θα ‘λεγες, έτοιμα
όλα τους να παν
στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.”
(Ο. Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)