Ο Θεόφραστος Ι. Σακελλαρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883. Μουσική μελέτησε
αρχικά στην Αθήνα κι έπειτα στη Γερμανία και την Ιταλία. Απο νωρίς διευθύνει
ορχήστρες και συνεργάζεται με θιάσους τους ελαφρού μουσικού θεάτρου. Στα τέλη
του 1902 έδωσε μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό του Άρη, που ήταν
βαρύτονος, επιτυχημένες συναυλίες με δικές του συνθέσεις και εναρμονισμένα
ελληνικά δημοτικά τραγούδια στο Βασιλικό Ωδείο του Μονάχου και στο
μέγαρο της βαρώνης Αμελίας φον Πέρφαλλ. Το 1904 γράφει μουσική στις
''Εκκλησιάζουσες'' του Αριστοφάνη (Νέα Σκηνή) αργότερα τις όπερες: ο πειρατής,
Περουζέ, Το στοιχειωμένο γεφύρι, το θεατρικό παραμύθι '' το κάστρο της Ωρηάς''
και πολλές οπερέττες. Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε «Ο Βαφτιστικός», ο οποίος
εξακολουθεί να παίζεται τακτικά μέχρι και σήμερα.
Την περίοδο 1937-1945 γράφει μουσική για επιθεωρήσεις
του Αλέκου Σακελλάριου, του Δημήτρη Γιαννουκάκη. Τα δημοτικοφανή
πατριωτικά τραγούδια που ερμήνευσε η Σοφία Βέμπο το 1940: «Βάζει ο
Ντούτσε τη Στολή του» «Το τραγούδι του Μωριά και η «Χωριάτα», όπως και το
«Ντούτσε-Ντούτσε» που ερμήνευσε ο Νίκος Γούναρης είναι δικές του
συνθέσεις. Επίσης εναρμόνισε και εξέδωσε περίπου 10 δημοτικά τραγούδια.
Ο Σακελλαρίδης διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Εταιρείας
Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων», ενώ ασχολήθηκε και με την παιδική μουσική
συνθέτοντας παιδικά τραγούδια.
Αν και επί 50 περίπου χρόνια διασκέδασε ολόκληρες γενιές με τη δροσερότητα,
το γέλιο, την αισιοδοξία και την ηρεμία που χάριζε η τέχνη του, εντούτοις έφυγε
από τη ζωή πικραμένος και πάμπτωχος στις 2 Ιανουαρίου 1950 από
καρκίνο του ήπατος, κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη και ετάφη στο Α' Κοιμητήριο Αθηνών.
Στα τέλη της ζωής του υποχρεωνόταν να παίζει πιάνο σε λαϊκά θέατρα και στα
αναψυκτήρια της εποχής για να εξασφαλίζει τον επιούσιο.
πηγές: Κarl Nef ιστορία της μουσικής, Βικιπαίδεια.
